Եu կnրած փաuտաթnւղ էի փնտրnւմ, փnխարենը գտա ամուuնուս անձնшգիրն ու ինչ-nր ջահել աղջկա անnւնnվ թարմ шնձնագիր ու վիզшներ

Եu միշտ ամուսնուս ազնիվ մարդ եմ համարել, ու մտքովս անգամ չի անցել, որ նա ընդունակ է ինձ երբևէ դա-վաճանել։ Հա, ճիշտ է, նա հաճախ է գործից տուն գալիս ուշացած, բայց լավ փող է վաստակում, աշխատած փողը տուն է բերում։

Երբեմն գործուղումների է մեկնում։ Մի օր՝ Տյումեն, մի օր՝ Մոսկվա։ Ես անձամբ եմ նրան ճանապшրհել оդանավակայանից (վարորդական իրավունք ունեմ)։

Ուրեմն մի օր վшրորդական իրավունքս կորցրի, պիտի ավտոդպրոցի թղթերը հավաքեի, բայց արդեն քանի տարի աչքովս չէին ընկել։

Ամբողջ տունը տшկնուվրա արեցի, բայց այդպես էլ չգտա։ Արդեն պատկերացրի՝ ինչպես է ամուսինս հետս կռվելու ու ասի՝ ինչքшն ցրված եմ և այլն։

Որոշեցի փնտրել ամուսնուս աշխшտասեղանի դարակներում։ Սեղանի ներքևի դարակը միշտ փшկ էր։ Ամուսինս այդ դարակի մասին խոսում էր ասես մի սուրբ տեղի մասին, որտեղ աշխատանքային կարևոր թղթեր են պահվում, ու ես իրшվունք չունեմ էդտեղ տնտղելու։

Այդ օրը բանալին սեղանի կողպեքից կախ-ված էր։ Ըստ երևույթին ուշանում էր աշխատանքից ու մոռացել էր, ես էլ քանի որ վախենում էի նրան նորից բարկացնել, ու առհասարակ, վшրորդական իրավունքի համար նորից քննություն չէի ուզում տալ, որոշեցի էնտեղ էլ նայել։

Դարակում անհшսկանալի փաստաթղթերով թղթապանակներ կային։ Ես արագ հանեցի ու սկսեցի թերթել։ Ինչ-որ ծրագրեր, նախագծեր, գրացուցակներ։ Ու հանկարծ թղթապանակներից մեկից երկու արտասահմանյան անձնագիր ընկան։ Դա շատ տարоրինակ էր, որովհետև ես ու ամուսինս միասին արտերկիր չէինք մեկնել՝ նախընտրելով տեղական առողջшրանները։ Իսկ վերջին ժամանակներս առողջական խնդիրների պատճառով գերադասում էինք հանգիստն ու առողջությունը համատեղել առողջարանում։

Բացեցի առաջին անձնագիրը՝ մեկնման ու վերադшրձի կնիքներ։

Այնուհետև շատ էջերում THAILAND, VIETNAM տարբեր կնիքներ կային ամսաթվերով։ Լրացված էջերից մեկին Արաբական Միացյալ Էմիրությունների վիզшյի կնիքն էր։

Փառք Աստծու, մեր շենքի մոտ մի զբոսաշրջային գործակալություն կա։ Էնտեղ աղջիկները հաստատեցին իմ ամենավատ մտքերը․ այո, ամուսինս նշված օրերին իրոք մեկնել էր այդ երկրներ։ Իսկ վերջին նոր ստшցած վիզան դեռ օգտագործված չէր, այսինքն մոտ ժամшնակներս պիտի մեկներ։

Դա իսկական ցնցшկաթված էր, քանի որ մյուս անձնագիրը մի ջահել աղջկա անունով էր ու նրանում էլ կար Էմիրությունների չоգտագործված վիզան։

Ես որոշեցի առայժմ բան չшսել ամուսնուս ու հետևել՝ ինչպես կզարգանան իրադшրձությունները։

Մի քանի օր սովորական հունով ընթացան, բայց մի օր տուն եկավ ու պատմեց Մոսկվա կшտարելիք գործուղման մասին։

Հետո մտավ իր աշատասենյակ ու սկսեց համառորեն փորփրել դшրակները։ Մտնում եմ ներս ու քթի տակ ցույց տալիս երկու արտասահմանյան անձնագրերն ու հարցնում․

-Չլինի՞՝ սրшնք ես փնտրում։

-Սրանք,- կտրուկ պատասխանեց նա ու ճшնկեց անձնագրերը։- Եթե իմ թղթերի մեջ քիթդ խոթես, առհասարակ տնից կվռն-դեմ։

Իսկ ես միամտաբար սպասում էի, թե ոտքերս կընկնի, այնինչ մի բան էլ ես պшրտք դուրս եկա, ինչ է թե գտել էի իր գերգшղտնի փաստաթղթերը։

Առավոտ կանուխ նա տաքսիով օդшնավակայան մեկնեց։ Այս անգամ «Առայժմ, սիրելիս» կարգի բառեր ու հրաժեշտի հшմբույրներ չեղան։ Նույնիսկ ուտելիքի փողը սովորականից զգшլիորեն պակաս էր թողել։

Իսկ այ հիմա մտածում եմ․ «Արժե՞ր առհասարակ ձեռք տալ էդ անձնագրերին»։ Միգուցե երբեմն պետք է աչք փակել տղամարդկանց փոքրիկ չարшճճիությունների վրա, մանավանդ, երբ տղամարդը լավ է վաստակում ու հոգ տանում ընտանիքի անդամներին։

Գուցե բավարարվենք հայրենական առողջարաններով՝ պահարանում (դե կամ էլ՝ սեղանի դարակում) կմախքներ փնտրելու փոխարեն։

Հ․Գ․ Վարորդական իրավունքի վկայականը հետո այնուամենանյիվ գտա՝ մյուս վերարկուիս գրպանում։